Yazar Ayşe Sultan Erol: Ben Hayata Nereden Bakıyorum

Ben hayata nereden bakıyorum?”

Acaba mutluluk gülümsemek mi? Değerli okurlarım, sizlere böyle başlıklı bir konuyla merhaba dememde ki sebebim, Son zamanlarda aynı cümleyi ne kadar sık duymuş olmamdır“

Kimsenin yüzü gülmüyor artık... İnsanlar eskisi gibi mutlu değil.

Peki gerçekten öyle mi?

Uzun zamandır düşünüyorum, mutluluğu yalnızca gülen yüzlerde neden arıyoruz, bence geçmiş yıllarımıza duyulan özlem bizi bilinçaltımızda istemsiz olarak geçmişe götürüyor, imkanlarımızın bu günlerimizde ki gibi olmadığı halde, komşularımızla bir arada televizyon seyrettiğimiz, elektrik söndüğünde mum yakarak zamanın geçmesi için isim şehir oynadığımız ve daha aklımıza küçük ve kısıtlı imkanlarımızla gülümsediğimiz kahkahalar dolu birçok anı geliyordur. Ben bu anıları dinlerken yine de çok mutluyduk değil mi diye gülümseyen yüzlere sevgiyle teşekkür ederim. Hani hep derler ya, mutluluk her zaman gülümsemek değildir diye, Bazen sabah uyandığımızda içimizde hissettiğimiz huzurdur. Bazen sevdiğimiz birinin sesidir. Bazen yıllardır sakladığımız küçücük bir hatıra, bazen bir fincan çayın başında edilen güzel bir sohbettir, diye,

Ama ben bu son zamanlarda geçmişe duyulan özlemin, o eski siyah beyaz mutlu olduğumuz anılara bakarak iç çekerek, keşke o yıllara dönebilsek diye anılan duygu ve değerlerimizin hatıralarımızın zamanımızla kıyaslandığını görüyorum mutluluk nedir denilince..

Benim hayata bakışım dersek, bence sevgiyi kalbimizden hiç eksiltmeyelim ve sevgimize layık dost ve arkadaşlarımız ve sevenlerimiz olduğu sürece sağlıkla nefes aldığımız her günümüz için şükür ederek mutlu olmak çok değerli olur.

Ben bugün, ilk köşe yazımda sizlere

kendimi uzun uzun anlatmak yerine, birlikte düşünmek istediğim bir soruyla merhaba demek istedim:

Acaba mutluluk gerçekten gülümsemek mi?