Şair Yazar Elif Doğan Yazdı: "Gözümün Nuru Armi"

Bir bayram sabahıydı…

Güneş yeni doğuyordu gökyüzüne,

Sessizliğin içine küçücük kanat seslerin karıştı.

O gün açtın dünyaya gözlerini,

Benim kalbime yuva yaptın habersizce.

Altı yıl boyunca

Bir kuş olmadın sadece…

Evimin neşesi,

Yalnızlığımın sesi,

Kalbimin en masum köşesi oldun.

Küçücük bedenine

Koskoca sevgiler sığdırdın sen.

Bir bakışın yetiyordu bazen

Bütün yorgunluğumu almaya.

Konuşamıyordun belki ama

Ben senin gözlerinden anlardım her şeyi.

Acıkınca başka bakardın,

Korkunca başka…

Mutlu olduğunda ayrı parlardı gözlerin,

Beni görünce kanat çırpışın bile değişirdi.

Yaramazdın biraz…

Evimin içinde uçarken

Sanki mutluluğu dağıtırdın her köşeye.

Perdelere konar,

Omzuma gelir,

Bazen saçlarımın arasına saklanırdın.

Ben güldükçe sen daha çok şımarırdın.

Senin küçücük kalbinle

Bana verdiğin sevgiyi

Bir insan bile veremez bazen.

Ama hayat…

En masum canları bile ayırıyor bazen sevdiklerinden.

Hastalığın sessizce büyümüş içinde.

Sen yine de pes etmedin.

Son ana kadar tutundun yaşama.

Canın yanarken bile

Gözlerin hâlâ bana bakıyordu.

Sanki “Gitmek istemiyorum” diyordun sessizce.

Ah benim küçük meleğim…

Ağzındaki o acı yara

Nefes almana engel oldu,

Yemek yemene engel oldu.

Sen acı çektikçe

Benim de içim paramparça oldu.

Keşke senin yerine ben çekseydim bütün acıları.

Keşke biraz daha kalabilseydin yanımda.

Dün doğum gününü kutladım senin…

Bugün ise seni kara toprağa bıraktım.

Bir gün arayla

Hem mutluluğun en güzelini

Hem acının en tarifsizini yaşattın bana.

Ellerim titredi seni uğurlarken,

Sesim düğümlendi.

Toprak soğuktur diye korktum…

“Toprak incitmesin seni” diye dua ettim ardından.

Şimdi ev çok sessiz Armi…

Kanat sesin yok,

Sabah beni uyandırışın yok.

Omzuma konup beni izleyişin yok.

Ama her yerde sen varsın.

Fotoğraflarında, videolarında,

Dökülen küçücük tüylerinde…

Hepsini sakladım ben.

Çünkü senden kalan her şey

Benim için bir ömürlük emanet.

Bazen videolarını açıp izliyorum gizlice,

Sanki birazdan yine uçup gelecekmişsin gibi…

Sonra gerçeği hatırlayıp

Sessizce ağlıyorum.

İnsan bir kuşu bu kadar sever mi demesin kimse…

Çünkü sen kuş değildin sadece,

Sen benim evladım gibiydin.

Belki anne olamadın bu dünyada,

Ama sen bana sevgiyi öğrettin.

Karşılıksız sevgiyi…

Saf sevgiyi…

Sessiz ama derin sevgiyi…

Şimdi cennetin en güzel yerinde uç güzel kuşum…

Acısız, ağrısız, özgürce çırp kanatlarını.

Belki bir gün

Başka bir gökyüzünde buluşuruz seninle.

Ben seni yine omzuma alırım,

Sen yine gözlerimin içine bakarsın.

O güne kadar…

Kalbimde yaşayacaksın Armi.

Ben nefes aldıkça

Sen hiç ölmeyeceksin.

Mekânın cennet olsun

Benim sessiz, kanatlı meleğim.