Şair Yazar Elif Doğan Şiiri: "Yeşil Fistanlı Doğa"

Yeşil fistanını giymiş doğa,

Çıkmış baharın en güzel yoluna.

Rengârenk çiçekler işlemiş üstüne,

Hayran bırakmış herkesi güzelliğine.

Bakan dönüp bir daha bakarmış,

Gözlerini ondan alamazmış.

Kimi taşa çarpar, kimi sendeleyip kalır,

Onun güzelliği karşısında akıl şaşırır.

Güneş vurdukça parlar çiçekleri,

Renk renk açarmış bütün düşleri.

Sanki ışığı güneşten alırmış,

Her sabah yeniden hayat bulurmuş.

Rüzgâr eser, kokusunu taşırmış,

Dağları, ovaları aşırırmış.

Mis gibi rayihası ulaşırken uzaklara,

Sevda düşürürmüş gönüllere.

Ay doğunca gecenin koynunda,

Parlarmış sessizce ışığında.

Karanlığa inat güzelliğiyle,

Göz kamaştırırmış zarafetiyle.

Yağmur yağınca başka güzelleşir,

Toprak kokusuyla gönüllere erişir.

Yeşili parlar, renkleri canlanır,

Her damlada yeniden hayatlanır.

Uçsuz bucaksız ovalarda uzanırmış,

Fistanı yerlere kadar yayılırmış.

Yeryüzünü sevgiyle sararken,

Mutluluğu her yana saçarmış.

Kuşlar ona şarkılar söyler,

Kelebekler etrafında döner.

Arılar çiçeklerinde gezerken,

Doğa neşeyle gülermiş içten.

Kimileri çiçeklerinden taç yapar,

Kimileri koklayıp hayran kalır.

Kimileri sadece seyre dalar,

Bu eşsiz güzelliğe gönül bağlar.

Mayıs gelince coşarmış doğa,

Yeşile boyarmış dört bir yanı da.

Baharın en güzel kızıymış o,

Rengârenk çiçeklerle süslenmiş doğa.

Yeşil fistanıyla salınır her yan,

Güzelliğine hayrandır tüm cihan.

Sevgi, umut ve mutluluk saçar,

Yeşil fistanlı doğa gönüllerde yaşar.