Eğitimci, Şair, Araştırmacı Yazar Yalçın Sevim Yeni Köşe Yazısı: "Yolun Öğrettikleri"

İnsan, çoğu zaman varacağı yere odaklanır. Gideceği noktayı düşünür, sonuçları hesaplar, hedefler belirler. Oysa hayatın asıl öğretmeni çoğu kez varış değil, yolun kendisidir. Çünkü insanı değiştiren şey, ulaştığı yerden çok, oraya giderken yaşadıklarıdır.

Bir yol, yalnızca iki nokta arasındaki mesafe değildir. Her adım, insanın iç dünyasında da bir karşılık bulur. Bazen yavaşlarız, bazen yönümüzü kaybederiz, bazen de yanlış bir patikaya saparız. Fakat çoğu zaman en kalıcı dersler, tam da bu şaşırmalardan doğar.

Yolda olmak, sabrı öğretir. Her şeyin hemen gerçekleşmeyeceğini, bazı hedeflerin zaman ve emek istediğini gösterir. İnsan, acele ettikçe yorulur; ritmini buldukça güçlenir. Yol, bir bakıma insanın kendi sınırlarını tanıdığı sessiz bir sınavdır.

Bazı yollar kalabalıktır. İnsan başkalarının ayak izlerini takip eder. Bazı yollar ise ıssızdır; yalnızca kendi kararlarının sorumluluğunu taşırsın. İşte bu yalnız anlarda kişi, başkalarının sesinden çok kendi iç sesini duyar. Neden yürüdüğünü, ne aradığını, neyi geride bıraktığını daha açık görür.

Yolun en ilginç yanı, insanı değiştirmesidir. Başlangıçta aynı kişi gibi görünürüz; fakat her deneyim, düşüncelerimize yeni bir katman ekler. Bir zamanlar önemli görünen şeyler anlamını yitirir, önemsiz sandığımız ayrıntılar ise kıymet kazanır.

Bazen hedefe ulaşmak düşündüğümüz kadar büyük bir sevinç getirmez. Çünkü asıl kazanım, yol boyunca edinilen sabır, farkındalık ve olgunluktur. İnsan çoğu kez vardığı yerden çok, yürürken kim olduğuna bakmalıdır.

Belki de hayatın en doğru sorusu şudur: “Nereye gidiyorum?” değil, “Bu yolda nasıl bir insana dönüşüyorum?”

Çünkü bazı yollar bizi bir yere ulaştırmaktan çok, bize kendimizi öğretmek için vardır.

Yalçın Sevim