Eğitimci Yazar Hayri Bostan Köşe Yazısı: Sarıyer'de Vuslat

Öğretmenlik hayatımın en güzel, en körpe, en heyecanlı on dört yılını geçirdiğim Sarıyer İmam-Hatip Lisesi’nin Mezunlar Derneği, her ramazanın ilk cumartesi gününü “mezunlar iftarı” olarak belirledi. Her yıl katılmaya çalıştığım bu iftarlar bu yıl eski dostların buluştuğu, dostlukların eskimez kılındığı, tatlı anıların yinelendiği, birlikte sohbetin çaya katık edildiği güzel bir vuslata dönüştü.

İzmit’ten gün ortası çıktım yola. İkindiden önce İstinye’deydim. Yıllarımın geçtiği, acı tatlı anılarımla dolu caddelerde, sokaklarda dolaşıyor, esnaftan, halktan tanıdık yüzleri özlemle ziyaret ediyor, kendimi tanıtıyorum. On yılda insan unutuluveriyor maalesef birçoklarınca. Bazı tanıdıklara bazı tanıdıkları soruyorum. Birçokları ölmüşler. Onlara rahmet diliyor, kederleniyoruz. Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı Neslişah Sultan’ın yaptırdığı, kabrinin de avlusunda bulunduğu Neslişah Sultan Camii’nin çay ocağında her zaman tanık olduğum yaşlı dedeler iyice çökmüşler… Sanki her biri ilgi ve şefkate muhtaçlar… İstinye sokakları fazla değişmemiş. Birkaç esnafın dükkânı kapanmış, yerine başka şeyler açılmış. Adım başı tanıdık yüzler. İstinye sanki benim doğup büyüdüğüm bir köy. Sahilde balıkçılar aynı yerde, aynı düzen içinde. Tersane alanına ramazan etkinlikleri düzenlenmiş. Herkes akşam hazırlığı içersinde. Tanıdık yüzler burada da var ama az. Oradan da dönüyor, sahil boyunca o alışık olduğum yosun ve iyot kokusunu ciğerlerime çekerek, çocuklarımın tamamına yakınının doğduğu İstinye Devlet Hastanesi’nin önünden yürüyorum sahil boyu. Boş bulunan her alana bir şey açılmış. Adeta her yer işgal edilmiş ve müşteri avlayan birbirinden değişik tuzaklarla dolmuş. İskele burnundaki boş alan da önce belediye tarafından düzenlenmiş, sonra da çay bahçesi olarak kiralanmış. İstinye’nin en eski, en asil, en bilinen ve en sevilen Kaçkar Aile Çay Bahçesi daha sonra açılanlar arasında adeta kaybolmuş…

İkindi namazını Mahmutçavuş Camii’nde kıldıktan sonra dolaşmaya devam ediyorum. Kimseye duyulmadan ayrılıyorum cemaatten ve yalnız başıma dolaşmayı tercih ediyorum… Ne kadar özlemişim buraları. Bu nasıl özlem Allahım! Buralarda yaşayan bunca insan acaba buralarda yaşıyor olmanın anlamını biliyorlar mı? Acaba buralardan ayrı düşmenin nasıl bir özleme, yoksulluğa, nedamete yol açacağını tahmin edebilirler mi? Hiç sanmıyorum. Karşılaştığım arkadaşlarla geçen zamanlara doyamıyorum. Birçoklarıyla ilgilenmekten birçoklarıyla ilgilenemiyorum. Bu da bana ayrı bir ıstırap veriyor. Ama işte, buradaki insanlar her gün isteseler bir araya gelebilirler, zaman mefhumunu dert etmeden doyasıya sohbet edebilir, birçok güzelliği paylaşabilirler.

Ama böyle bir şey yok. Çünkü insan sahip olduğu nimetlerin kıymetini, onları kaybetmeden bilemiyor ne yazık ki.

Okulun önü bir mahşer… Eski öğrenciler, yeni öğrenciler, kızlar, erkekler… Birçokları çocuklarını da yanlarında getirmişler. Torunlarımız onlar. Dede olmanın mutluluğunu yaşıyoruz onları sevdikçe.

İftar vakti iyice yaklaşmış, gelenlerin yoğunluğu da artmış. Ama kimin umurunda. Ben buraya iftar etmekten öte, bu özlediğim yüzleri görebilmek, onlarla ayaküstü de olsa hâl hatır sormak, ya da en azından uzaktan da olsa göz göze gelebilmenin mutluluğunu tatmak için gelmiştim. Kucaklaşmaktan, gülümsemekten, el sıkışmaktan yoruluyoruz. Asya ve Avrupa’yı kucaklamış bu ilim ve hikmet yuvasının akşamüstü manzarası, yaşadığımız yoğun duygularla katmerleşiyor, sevinç ve kederin, özlemle vuslatın karışımı yoğun duygular yaşıyoruz. Bundan yirmi yıl önce lise birlerde delikanlılık çağlarında belki birbirimize muğber baktığımız yüzlerle de özlem, sevgi, saygı dolu duygularla kucaklaşıyoruz. Öğrencilik sıralarında ne kadar delikanlı ne kadar hayta, sorumsuz olsalar da şimdi her biri birer mükemmel güzel insan. Yüzlerinde bu kutlu yuvadan aldıkları eğitimin nurunu görebiliyoruz. O kadar güzel insanlar ki her biri,” bu kadar da olmaz ki, bu kadar da iyi olmaya hakkınız yok ki” diyesi geliyor insanın. Gelebilenlerle kucaklaşırken gelmeyenleri arıyor gözlerimiz. Zaten bu okulun bütün mezunları gelebilselerdi İstinye Koyu’na sığmazlardı. Bazıları o öğrencilik yıllarının bizleri canımızdan bezdiren haytalıklarını anlatıyor ve gülmekten kırılıyoruz şimdi. İskele Çay Bahçesi’nde sanki bizden başka kimse yok. Çaylar geliyor tepsi tepsi. Ne başağrısı kalıyor ne stres ne de herhangi bir rahatsızlık. Kendimi kuş gibi hafiflemiş, mutluluktan uçacak gibi hissediyorum. Bir yandan da kaçınılmaz olan “firak”ı düşünüp kederleniyorum. Bu dünyada her şey gibi bu birliktelik de fani. Bunu biliyoruz. Ve gelecek sene tekrar buluşma, bu güzelliği senede bir de olsa yaşama dileğiyle vedalaşıp ayrılıyoruz. Saat gece yarısını gösteriyor ve biz önce Taraba’ya doğru bir tur atıyoruz. Oradan dönüyor, sahil yolunu izleyerek aheste bir yolculukla Beşiktaş’tan dönerek F.S.M. Köprüsü’ne çıkıyor, İzmit’e yolculuğumuza devam ediyoruz. Birlikte yolculuk ettiğim genç arkadaşım da Eyüp’te bir iftara katılmış. Onlar da Türkiye’nin dört bir yanından gelen arkadaşlarmış. O kendi buluşmalarını anlata anlata bitiremiyor, ben benimkini. Herkes kendi firakını bilir, herkes kendi vuslatını yaşar. Ama öbek öbek yaşanan mutluluklar da acılar da birbirine katılarak bütünü oluşturur.

Müslümanlık bizlere iki cihan saadeti vaat ediyor. Biz birincisini tattık ve tadıyoruz bu küçük vuslatlarda. Allah büyük vuslatta ötekini de nasip eder inşallah. Küçük mutlulukların değerini bilmeyenler büyük mutluluklara da asla ulaşamazlar bence.

09.10.2005

Hayri BOSTAN

hayribostan1960@gmail.com