Eğitimci, Şair Yazar Yalçın Sevim Köşe Yazısı: "İnsan Kendine Ne Kadar Uzaksa"

Dünyanın öbür ucundaki şehirleri merak ediyoruz. Bilmediğimiz sokakları, görmediğimiz ülkeleri, tanımadığımız insanları... Yeni yerler keşfetmek için kilometrelerce yol gidiyoruz. Ama nedense en uzun yolculuğun insanın kendi içine yaptığı yolculuk olduğunu unutuyoruz.

Kendimizi tanıdığımızı sanıyoruz. Aynaya baktığımızda gördüğümüz yüzün bizi anlattığını düşünüyoruz. Oysa insan, yüzünden çok daha derin bir varlıktır. İçinde konuşulmayan korkular, yarım kalmış hayaller, saklanan kırgınlıklar ve kimseye gösterilmeyen umutlar taşır.

Hayat boyunca başkalarına kendimizi anlatmaya çalışıyoruz. Bizi anlamalarını, değer vermelerini, fark etmelerini bekliyoruz. Fakat çoğu zaman kendi iç sesimizi dinlemeyi ihmal ediyoruz. Günler geçiyor, yıllar akıyor ve bir bakıyoruz ki en çok yabancılaştığımız kişi yine kendimiz olmuşuz.

İnsan bazen başarılarının arkasına saklanır, bazen kalabalıkların içine karışır. Çünkü yalnız kaldığında duyacağı seslerden çekinir. Oysa insanın büyümesi, kendinden kaçmasıyla değil; kendisiyle yüzleşmesiyle başlar.

Kendi eksiklerini kabul edebilen, hatalarıyla barışabilen ve yaralarını inkâr etmeyen insan güçlüdür. Çünkü gerçek cesaret, dünyaya meydan okumaktan önce kendi karanlığına ışık tutabilmektir.

Belki de mutluluk dediğimiz şey, dışarıda aranacak bir hazine değildir. Belki de insanın kendi ruhuyla yeniden tanışmasıdır. Kendini olduğu gibi kabul etmesi, geçmişiyle kavga etmeyi bırakması ve geleceğe umutla bakabilmesidir.

İnsan kendine ne kadar yaklaşırsa, hayata da o kadar yaklaşır. Çünkü en uzak mesafeler haritalarda değil, insanın kendi içinde saklıdır.

Yalçın Sevim