Şair Yazar Ercan Bulut Yazdı: "Deprem"

Umudun ilk kez acılar içinde kıvranarak intihara koştuğunu gördüm,

Elde etmek için can attıklarından kaçılacağını da uyanmanın uyumak olduğunu da gördüm,

Acılar katran karası, çaresizlik çözülmesi mümkün olmayan bir kördüğüm,

Balkonda ki, terastaki çiçeklerin de açtıklarından dolayı ilk kez utandıklarını gördüm.

Büyük aldandığımızı, garantide olmadığımızı gördüm, mutluluk dedikleri şey artık kötürüm

Ufak tefek şeyleri dert saymış herkes üzülsün üzülmezse utanmayan yüzleri çürüsün.

Şimdi sözüm kendini hâla garantide sananlara,

Sanmayın ki sadece beton altında ki insanlar imtihanda.

Senin imtihanın da onların acısıyla ne kadar alakadar oluşunla,

Ya, insanlığını kaybetmiş mahlukatlar;

Yağmalayanlar, fırsatçılık yapanlar, hatta dalgaya alanlar,

Üstelik depremi bile fırsat sayıp reklamını yapmaya çalışanlar.

Belki de tek kurtuluş biletleri vardı ama onu da çoktan yaktılar,

İmtihan içinde imtihanı kaybeden akılsızlar,

İmtihan dendi diye kendini sakın teselli etmeye çalışmasın suçlular,

Büyük bir ihmal, büyük bir kıyım var.

Zamanı gelince ilahi senaryonun felaket çanları onlar içinde çalar,

Hak edenlere şüphesiz zaman büyük ziyankar,

Her yerde "Hiç bir şey, eskisi gibi olmayacak" diye yükseliyor nidalar,

Nasıl olsun ki, unutacak olanları da vicdansızlığın, adaletsizliğin laneti sarar.

Ağacın kederden yaşlandığı, yapraklarının ağardığı anlardı o anlar,

Binalar ve dağlar dile gelecek olsalar feryatları ayyuka çıkar,

O cadde de, o sokakta oldukları için ilk kez utandı lambalar,

Bir daha gelir mi baharlar yoksa zemherinin soğuğuna mı mahkûm buralar?

Acı çekenleri gördükleri, duydukları halde duyarsız kalanlar utansınlar,

Ağacın bile suya ve toprağa kendini yeşerttikleri için kinle baktığı anlardı o anlar,

İkiye ayrıldı insanlar; insanlığını kaybedenler ve kazananlar,

Bu sebeple iyi insanlar kötülerden sıyrıldılar...

Şehitlerimiz her ne kadar kirli olsa da bu dünya da kalmasın aklınız,

Bizlere emanet yüzlerine bakınca huzur veren günahsız evlatlarınız,

Evlatlarımız ve geride bıraktıklarınız,

Size borçluyuz, inşallah mahcup olmayız.

Günler sonra kurtarılmasına rağmen "Tokum, yemek yedim" diyen çocuk var,

Annesi yıllar önce ölmüş çocukları annesiyim diye kurtaran biri var,

Ya büyükler bile korkarken "Korkmadım" diyen çocuklar,

Anne ve kızına zemzem suyu içirip kurtarılmalarına yardım eden şehiti nasıl unuturlar?

İşte düşünenler için bunlarda büyük bir ibret var.

Şükür ki intihara koşan umudumuzu diriltecek Allah var,

Ey Rabbim senin yardımın olmasa insan bu imtihanın altından nasıl kalkar?

Şimdi el açıp af diliyor ve merhametine sığınıyoruz,

Aksi takdirde helak olan kavimler misali yerle yeksan oluruz.